Home

Wat het zo bijzonder maakt is moeilijk te omschreven. Het is een gevoel. Een beleving die je ervaart. Ik heb me afgelopen weken vaak afgevraagd wat ik zo speciaal vind aan Afrika, en in dit geval Malawi.

Er is veel armoede. De krakkemikkige hutjes die je ziet, de vele mensen met ziektes waarvoor ze geen geld hebben om zich te laten behandelen, geen schoon drinkwater, kleren en de afwas moeten wassen in water vol met bacteriën, geen onderwijs, kinderen zonder thuis, uren moeten lopen met zware spullen op je hoofd, rond komen van een paar Kwacha, gewoon niet de kans hebben gekregen en zo hard moeten vechten om die wel te pakken, je leven riskeren door te moeten lopen langs de ‘snelweg’, drankproblemen door de ellende, waardoor de kans die er gegeven wordt niet aangegrepen wordt… en zo veel meer.

Wat maakt Afrika dan mooi, ondanks dat er zoveel armoede is?
De warme mensen die je ontmoet?

Zoals altijd vliegt de tijd voorbij. Een beschrijving van een paar eerste indrukken.

Cape Maclear
Het eerste weekend was voor ontspanning. Even helemaal niks doen. Een prachtige meer, met in het midden een klein eiland, wat rust uitstraalt en waar je dan ook niks anders wil doen. Het was heerlijk!

Aan de andere kant ook direct confronterend.. Het ‘stadje’ Cape Maclear is een toeristische plek, waarbij de straat het leven verdeeld, zoals het op te veel plekken in de wereld nog is. Je kijkt rechts van je en waant je in een toeristisch oord van lodges, backpackers, biertjes, bikini’s, strand, hangmatten, muziek, bediening. Alles wat een toeristische plek biedt en waar wij enorm kunnen genieten.

Wanneer je links kijkt, zie je de andere kant van de wereld. Kindjes met halve kleertjes, krotjes wat bij veel van ons niet eens een schuur zou zijn..

Zoals altijd, is Be More in ontwikkeling. Dat is wat ik zo leuk vind aan Be More. Nieuwe ideeen, starten met initiatieven en gewoon gaan en zien of het werkt. 

Na weken veel brainstormen, hard werken, ontwikkelen en de laatste dagen de puntjes op de i, is het nu zo ver: eerlijkreizen.nl is live!

Eerlijk Reizen naar Afrika. Een land leren kennen door de ogen van de lokale bevolking. Ontwikkelingssamenwerking van de andere kant. Een bijzondere vakantie van twee of drie weken, in Malawi, Uganda of Zuid-Afrika. 

Zoals ik al vaak heb mogen ervaren en van de zomer ook weer ga ervaren, is het een unieke beleving. Je leert het land kennen door intensief contact met lokale mensen, met een bijzonder verhaal. Je kijkt mee bij kleinschalige projecten, ziet de mooie plekken van het land met een lokale gids en ontdekt het land op een bijzondere manier. 

Inmiddels ben ik al weer meer dan een week weer terug in Nederland, maar denk nog vaak aan mijn verblijf in Zuid-Afrika. Mijn laatste week gaf ook weer indrukken genoeg om over na te denken en verder mee aan de slag te gaan.

Port Elizabeth
Port Elizabeth is weer een hele andere regio vergeleken met Durban. Een regio waar Be More maar met 5 projecten samenwerkt. Een relatief kleine regio dus. Ook de projecten zijn niet te vergelijken.  De projecten zijn werkzaam in de townships en liggen echt tussen de krotten in. Een enorm andere omgeving. De mensen die hier wonen hebben weinig of niets. De projecten zijn gericht op de community en bieden veel verschillende activiteiten.

Het project Human Dignity Centre

Afgelopen week heb ik een bezoek gebracht aan de projecten van Be More in de regio Durban. Dit gaf mij de kans een kijkje te nemen in het leven van mijn collega Loes, die hier regio coördinator is. Een kijkje te nemen bij de vrijwilligers, maar vooral ook een kijkje te nemen bij de projecten die Be More in deze regio ondersteunt. Ik was zelf erg benieuwd hoe dat zou zijn. 

En hoe is dat dan?
Het is anders, verschillend, totaal niet te vergelijken met wat ik zelf vanuit de ogen van een vrijwilliger heb ervaren in Uganda. Zuid-Afrika is een land wat alle luxe heeft, maar ook veel problemen kent. Het enorme contrast tussen zwart en blank is overal aanwezig. Als je op straat loopt, in de supermarkt je boodschappen doet, onderweg bent , eet in een restaurantje. Waar je ook kijkt, de apartheid is nog lang niet voorbij. 

De projecten

Weinig slaap, een lange to-do-lijst, nog maar 2 dagen werken.. stress. Ik besloot donderdagmiddag niet te lang te blijven op de teamavond, want ik wilde op tijd naar bed, zodat ik vrijdag hard aan de slag kon om alles af te ronden.

De avond liep anders.. ik bleef tot het einde. Bang dat ik iets zou missen? Nee..

Op een teamavond kletsen we altijd even bij met het vaste team dat Be More ondersteunt. Deze keer stond het 5-jarig bestaan van Be More centraal. Niet groots, maar gewoon klein. Van een kleine start, tot inmiddels een enorm groot team, grotendeels vrijwilligers. Een update, de nieuwe plannen en gewoon even bijkletsen. Het was weer gezellig, zoals altijd eigenlijk. Maar wat een energie kreeg ik van deze avond. Ik voelde me gelukkig.

Mijn geduld werd op de proef gesteld..
.. toen we vorige week bij het project van Emma aan de slag gingen. Emma is een enthousiaste vrouw die met het verkopen van handcrafts een school heeft gebouwd en hier de leiding heeft. Tevens doet ze in de community ook erg goed werk, met name voor de oudere mensen. Wij gingen een dagje meehelpen op de school. Even kroop ik in de huid van een kinderjuf. Wat een geduld moet je daarvoor hebben. Debbie en ik kregen allebei 3 kinderen toegewezen die extra aandacht nodig hadden. Dat was duidelijk waarom. Een zware baan hebben de leraren hier met overvolle klassen, waarbij de kinderen erg druk en moeilijk onder controle te houden zijn. 


Meetings met de leiders van BFFF..

Dit weekend toont NOS Studio Sport een reportage over Umthombo en de impact van het WK voetbal op straatkinderen. Kijk mee op zondag 27 juni, 18:15, Ned1.



Terwijl er druk gevoetbald wordt in de grote steden van Zuid-Afrika, worstelen de straatkinderen met de gevolgen van het WK. De politie veegt letterlijk de straten schoon, door middel van round-ups. Tijdens deze klopjachten worden de kinderen mensonterend behandeld; de politie neemt hun bezittingen af, slaat ze in elkaar en laat ze vervolgens ver buiten de stad op straat achter, vaak zelfs zonder voedsel of kleren. 

.. hier in het mooie Uganda. Inmiddels zijn we nu twee weken in het land en we vermaken we ons nog steeds heel goed. Het voelt alsof we hier al weken zijn en elk moment is genieten.
 
Een bezoek aan Lwengo..

.. ben ik terug in Uganda. 
De geur die ik direct weer rook op het vliegveld, de backpackers waar we ook toen sliepen, de banana-pancake als ontbijt, de vriendelijke mensen, de rode wegen en het mooie groene landschap. Mijn terugkomst in Uganda voelde direct weer vertrouwd. Alsof ik nooit was weg geweest. Alsof er niks is veranderd. Wat een heerlijk land om weer te zijn! 


Spanning op het vliegveld..
.. werd veroorzaakt door een enorm ongeluk op de A2. Samen met Debbie ben ik naar Uganda gevlogen. Ik ging met de trein naar Schiphol, Debbie met de auto. Daar begon de spanning. Er stond zo veel file dat Debbie enorm vertraagde. Na een hoop gepraat van mij bij de balie en de sprint van Debbie over het vliegveld, kon ze op het allerlaatste moment nog mee. Ik ben nog nooit zo blij geweest om iemand te zien bij de gate!  

Nagenietend van mijn geweldige reis door Zuid-Amerika met Gineke, ben ik aan het solliciteren gegaan.. Brieven schrijven, eerste gesprek, tweede gesprek.. Ondertussen droomde ik verder over een nieuw reisavontuur. Toen kwam de vraag van Debbie, waarom ga je niet mee naar Uganda 5 juni? Oftewel over 2 weken..

Het begon als een wild idee op het terras in Nijmegen.. Een wild idee wat vorige week werkelijkheid werd na het boeken van mijn ticket afgelopen vrijdag. Precies een jaar later terug naar Uganda. Terug naar Masaka. Terug naar Lwengo. Ik kan niet wachten!
 
Inmiddels ben ik ook aangenomen bij evenementenbureau La Promesse Groep in Oisterwijk als producer. Daar kon ik direct aan de slag, dus ik heb er alweer 4 leuke dagen op zitten! Vandaag de laatste dingetjes regelen en kopen voor mijn vertrek morgen.
 

Voor wie het nog niet wist... :) Momenteel ben ik 7 weken aan het rondreizen in Zuid-Amerika.
Mijn verhalen zijn te volgen op: kimvanbroekhoven.waarbenjij.nu.
Ook hier kun je je weer aanmelden voor de mailinglist!

Liefs Kim

Al weer 6 weken terug…Inmiddels al weer meer dan een maand aan het werk. En toch blijf je dan aan Uganda denken…bij het kijken van de foto’s komen de herinneringen weer boven. Bij het vertellen van de verhalen, lijkt het net even alsof je daar nog bent.. Wat een geweldige tijd heb ik daar gehad. Met de mensen in de community, de mannen van het project, de kinderen in het dorp, de meiden met wie ik daar was. In het mooie landschap van een speciaal land, met mijn vriendje en alle mensen die ik onderweg ben tegen gekomen. Het was een bijzondere reis!
 
Maar toch vind ik het fijn om weer terug te zijn. Alle mensen die je lief hebt, heb je weer om je heen. En weer alle dingen die je gewend bent. Eigenlijk ben ik gewoon verwend, want wat een luxe heb ik om me heen. Gelukkig geniet ik er wel van.
 
Het verschil is groot..

Hierbij een aantal foto's van de laatste weken.

Even een kort berichtje, omdat ik jullie toch op de hoogte wil houden.

Reizen, weer iets compleet anders in Uganda. Na een maand in de community geleefd te hebben, verlangde ik toch echt naar de Westerse dingen. Voornamelijk eten en een stromende warme douche.
In Kampala een tentje gevonden waar ze heerlijke sandwiches, eindelijk geen ei, en cappucino hadden. Wat een genot! Soms voel je je dan verwend, want tja de meeste mensen hebben hier niet eens eten, laat staan een keuze. Maar wat kan ik daar weer van genieten, ook al lijkt het soms dubbel...

Afgelopen weekend is Dennis aangekomen in Entebbe. Erg leuk om elkaar weer te zien! We hebben daar de stad verkend en bij een lokale beachclub heerlijk biertjes gedronken aan Lake Victoria. Vervolgens naar Kampala en Jinja gegaan. Daar paar dagen gezeten en geraft op de Nijl. Erg gaaf!